PENGGAL 1 TEMA 3 PERKEMBANGAN EKONOMI PERTANIAN DI ENGLAND

Menjelang akhir abad ke-17 M, tercetus revolusi yang dikenali sebagai Revolusi Pertanian di England. Revolusi Pertanian meletakkan asas bagi kemunculan Revolusi Perindustrian di England.

Perkembangan dalam Bidang PerTanian di England

1. Pengeluaran Makanan

Sebelum Revolusi Pertanian, pengeluaran makanan secara kecil-­kecilan sahaja. Selepas Revolusi Pertanian, pengeluaran makanan secara besar­-besaran berlaku kerana perubahan dalam sistem pemilikan tanah, penggunaan kaedah saintifik dalam penanaman, dan kaedah pemasaran produk yang berkesan.

2. Sistem Pemilikan Tanah

Sebelum Revolusi Pertanian, terdapat dua sistem pemilikan tanah iaitu sistem pemilikan tanah persendirian dan sistem pemilikan tanah awam. Tanah persendirian dimiliki oleh golongan tuan-tuan tanah yang kaya. Tanah awam merupakan tanah yang dimiliki oleh orang perseorangan. Rakyat biasa dibenarkan menggunakan tanah awam untuk bercucuk tanam, memelihara ternakan, memburu binatang, dan memancing.

3. Akta Pemagaran Tanah

Menjelang abad ke-18 M dan ke-19 M, berlaku pertambahan penduduk di England. Menjelang tahun 1801, bilangan penduduk di England dan Wales adalah 9 juta orang. Pada tahun 1831, bilangan penduduk meningkat secara mendadak sehingga mencapai 14 juta orang.

Pertambahan penduduk menyebabkan tuan-tuan tanah memanfaatkan tanah awam untuk menjalankan aktiviti pertanian secara besar-besaran. Tuan-tuan tanah mendapat kelulusan parlimen untuk memagari tanah awam. Antara tahun 1761 hingga 1792, hampir 500 000 ekar tanah dipagari.

Akta Pemagaran Tanah menyebabkan tuan-tuan tanah membeli tanah awam dan muncul ladang pertanian. Tuan-tuan tanah memiliki tanah yang luas untuk menjalankan penanaman secara besar-besaran.

4. Kaedah Pertanian Baru

Revolusi pertanian menyebabkan kaedah baru diperkenalkan dalam bidang pertanian iaitu sistem penanaman bergilir yang diperkenalkan oleh Lord Townshend. Mengikut kaedah baru ini, tanah pertanian dapat digunakan secara berterusan sepanjang tahun.

Dalam sistem penggiliran tanaman pula, jenis tanaman yang berbeza akan ditanam mengikut musim. Melalui kaedah baru ini, kesuburan tanah tidak terjejas kerana tanaman yang berlainan menggunakan bahan mineral tanah yang berlainan.

Dalam pada itu, tidak ada tanah yang perlu ditinggalkan kosong dalam sistem pertanian ini. Pengenalan sistem penanaman bergilir menyebabkan beberapa tanaman baru diperkenalkan antaranya ialah turnip dan ubi kentang. Thomas William Cake telah memperbaik sistem penggiliran tanaman dan mendapati hasil pertanian meningkat berlipat kali ganda.

5. Kaedah Penternakan BARU

Robert Bakewell telah memperkenalkan kaedah baru dalam bidang penternakan terutama dalam penternakan biri-biri dan lembu. Melalui kaedah baru yang diperkenalkan, binatang ternakan boleh membesar dan matang dengan lebih cepat. Bekalan daging dan bulu binatang juga bertambah menerusi kaedah baru ini. Selain itu, binatang-binatang ternakan juga membekalkan baja kepada para petani untuk tanaman mereka.

6. Pengenalan Pertanian Campuran

Lord Townshend telah memperkenalkan sistem penggiliran tanaman iaitu petani dikehendaki menanam rumput. Rumput yang ditanam oleh petani digunakan sebagai sumber makanan kepada binatang ternakan seperti biri-biri dan lembu. Dengan demikian, petani mengamalkan sistem pertanian campuran yang melibatkan tanaman dan ternakan. Penglibatan petani dalam aktiviti pertanian dan penternakan menambahkan pendapatan mereka.

7. Ciptaan Baru

Revolusi Pertanian juga menyebabkan peralatan baru dicipta untuk meningkatkan pengeluaran hasil pertanian. Jethro Tull telah mencipta alat yang digunakan untuk menggali dan menugal tanah pertanian. Penciptaan alat baru ini membolehkan penugalan dan penanaman biji benih dapat dilakukan dengan lebih pantas.

Menjelang tahun 1730-an, sejenis bajak berbentuk tiga segi yang dikenali sebagai Rotterham telah direka. Penciptaan alat tersebut membolehkan kerja membajak tanah dapat dilakukan dengan lebih berkesan.

Selain itu, pelbagai peralatan untuk menjalankan kerja pertanian telah dicipta. Antara alat pertanian tersebut ialah alat mengetam, alat memukul dan alat menumbuk bijirin. Penciptaanperalatan-peralatan tersebut telah mengurangkan penggunaan tenaga manusia dalam menjalankan kerja-kerja pertanian. Dalam pada itu, penciptaan jentera berkuasa wap menyebabkan kerja dapat dijalankan dengan cepat dan berkesan.

8. Penggunaan Baja dan Sistem Saliran

Menjelang pertengahan abad ke-19 M, ahli-ahli sains berjaya menghasilkan baja tiruan. Di samping itu, baja asli juga digunakan secara meluas untuk rneningkatkan pengeluaran hasil pertanian. Selain itu, mereka juga bertindak membina dan membaiki sistem saliran. Pembinaan sistem saliran menyebabkan berjuta-juta hektar tanah dapat disalirkan untuk tujuan pertanian.

PENGGAL 1 TEMA 3 SISTEM EKONOMI FEUDALISME DI JEPUN

Kegiatan pertanian

Menjelang zaman Kamakura, kegiatan pertanian mengalami perkembangan pesat dan telah mendorong meningkatnya pengeluaran hasil pertanian. Petani-petani Jepun menanam pelbagai jenis tanaman seperti padi, buah-buahan, gandum, barli, teh dan sayur-sayuran. Tanaman yang paling popular di Jepun pada zaman ini ialah teh.

Di zaman pemerintahan Keshogunan Ashikaga, kegiatan pertanian semakin mengalami perkembangan pesat. Kegiatan penanaman dua tanaman setiap tahun mula dilaksanakan iaitu selepas penanaman padi, petani-petani menanam tanaman seperti gandum dan barli.

Sistem pengairan juga telah diperkenalkan untuk meningkatkan pengeluaran basil pertanian. Selain itu, tanaman komersial seperti kapas dan teh juga ditanam secara meluas pada zaman ini.

Perkembangan perniagaan

Kegiatan perniagaan juga mengalami perkembangan pesat di Jepun pada zaman Kamakura. Peningkatan dalam pengeluaran hasil pertanian telah menyebabkan petani-petani menjual lebihan hasil pertanian di pasar dan kedai. Petani-petani yang tinggal di pekan atau bandar-bandar besar menjual hasil untuk mendapatkan wang.

Perdagangan

Di zaman Kamakura, kegiatan perdagangan berkembang dengan pesat yang telah mendorong kepada berlakunya pertumbuhan ekonomi wang di negara Jepun. Mata wang syiling tembaga digunakan dalam urusan perniagaan dan pembayaran cukai. Selain itu, muncul golongan pedagang yang menubuhkan persatuan-persatuan dagang.

Pertumbuhan ekonomi di zaman Ashikaga telah menyebabkan kegiatan perdagangan semakin berkembang dengan pesat. Di samping perdagangan dalam negara, wujud hubungan perdagangan dengan negara luar seperti China dan Portugis pada abad ke-16 M.

Kemajuan yang dicapai dalam bidang perdagangan telah menyebabkan muncul sistem ekonomi wang di Jepun. Ini telah mendorong kepada wujudnya kesatuan-­kesatuan pedagang (guilds). Kesatuan ini memonopoli pengeluaran dan pemasaran barangan yang di keluarkan.

Di zaman Senggoku Jidai, kegiatan perdagangan menjadi bertambah pesat di mana pedagang-pedagang Jepun telah mengembara ke seluruh Jepun untuk menjalankan kegiatan perdagangan. Perkembangan pesat dalam perdagangan menyebabkan mata wang syiling yang diperbuat daripada tembaga digunakan secara meluas.

Semasa pemerintahan Nobunaga, kegiatan perdagangan terus berkembang dengan pesat. Beliau mengambil langkah untuk memecahkan monopoli persatuan-persatuan pedagang pada tahun 1568. Semasa pemerintahan Hideyoshi, mata wang syiling yang diperbuat daripada emas, perak, dan tembaga dikeluarkan.

Pertukangan

Perkembangan perdagangan menyebabkan permintaan untuk hasil pertukangan meningkat. Ini telah menyebabkan munculnya golongan tukang-­tukang mahir yang menghasilkan kraf tangan yang bermutu seperti barang perak, tembaga, barang tembikar, lukisan, dan ukiran.

Perindustrian

Dalam bidang perindustrian, pengeluaran barang-barang tembikar telah meningkat dengan pesat terutama di zaman Ashikaga. Bandar Seto yang terletak di wilayah Owari menjadi pusat pengeluaran barang-barang tembikar di Jepun. Di samping itu, industri perlombongan emas, perak, dan tembaga juga berkembang dengan pesat.

Persatuan kewangan

Pertumbuban pesat dalam bidang ekonomi menyebabkan muncul persatuan-persatuan kewangan yang dikenali sebagai Tanomoshiko atau Mujinko.           Pusat-pusat pertukaran wang ditubuhkan di bandar-bandar di Kuwana, Sakai, Ise, Hakata dan lain-lain.

Sistem cukai tanah

Semasa pemenintahan Oda Nobunaga sistem pendaftaran tanah baru telah diperkenalkan. Sistem pendaftaran tanah diperkenalkan untuk memudahkan pemungutan cukai. Selain itu, sistem cukai tanah yang teratur berasaskan pendaftaran tanah diperkenalkan.

PENGGAL 1 TEMA 2 RAJA BERKUASA MUTLAK DI PERANCIS (RAJA LOUIS XIV)

Latar Belakang Kemunculan Sistem Pemerintahan Beraja Mutlak

Kemunculan negara bangsa pada abad ke-15 M, membawa kepada kemunculan sistem pemerintahan beraja mutlak di Eropah pada abad ke-16 dan 17 M. Sistem pemerintahan beraja mutlak bermaksud sistem kerajaan di mana cara pemerintahan raja tidak dikawal oleh parlimen. Segala kata pemerintah akan merupakan undang-undang. Menurut sistem pemerintahan beraja mutlak, raja dilantik atas kehendak Tuhan untuk memerintah rakyat dan rakyat bertanggungjawab untuk membantu raja dalam menjalankan pentadbiran. Sekiranya raja bertindak kejam dan berlaku tidak adil, rakyat harus menerimanya dengan tenang sebagai hukuman atas dosa yang dilakukan mereka. Kemunculan sistem ini dapat dikesan di Perancis dan England pada abad ke-16 dan 17 M.

Faktor-faktor yang Mempengaruhi Kemunculan Pemerintahan Beraja Mutlak Di Perancis

Kemunculan pemerintahan raja berkuasa mutlak di Perancis didorong  oleh kemunculan idea daripada pemikir-pemikir politik seperti Jean Bodin, Hugo Crotius dan Cardinal Duc de Richelieu.

Jean Bodin (1530-1596)

Jean Bodin dilahirkan pada tahun 1530 M di Angers dan meninggal dunia pada tahun 1596 M. Beliau mengesyorkan supaya Perancis diperintah oleh kerajaan pusat  yang kuat supaya dapat mengawal wilayah dengan lebih baik dan berkesan. Idea beliau ini muncul ekoran tindakan golongan Huguenot (Calvinis) yang mencabar dan mengancam undang-undang dan kekuasaan kerajaan pusat Perancis.

Pemerintahan mutlak yang diutarakan Bodin terdapat dalam bukunya berjudul The Six Books of Republic. Bodin juga percaya bahawa kuasa berdaulat dalam negara wujud dalam bentuk kekuatan ketenteraan. Pemerintahan mutlak ini juga mengambil kira hak rakyat. Seseorang raja hendaklah memerintah menurut hukum Tuhan dan jika sebaliknya dianggap raja yang zalim.

Kerajaan juga dikehendaki memenuhi segala kehendak rakyat dan rakyat pula diminta supaya tidak mengumpul banyak kekayaan hingga boleh menggugat kestabilan dan ketenteraman negara. Menurut Bodin, jika perkara ini berlaku akan membawa kepada revolusi, pemberontakan atau sebarang tindakan politik lain yang bakal menggugat kestabilan negara.

Hugo Grotius (1583-1645)

Grotius ialah tokoh dari Belanda dan karya beliau yang terkenal ialah De Jure Belli ac Pacis. Menurut Grotius, kemunculan negara bangsa menyebabkan tidak wujud negara dunia Kristian seperti yang dilihat pada Zaman Pertengahan Awal. Kini tiada negara yang lebih kuat, lebih bebas atau lebih mampu daripada negara lain. Negara-negara tersebut harus menjalinkan hubungan sesama mereka menurut garis-garis kelakuan yang disetujui.

Menurut Grotius lagi, negara berhak melakukan peperangan dalam mempertahankan diri serta membela hukum antarabangsa. Tambah beliau, sesiapa yang mencabuli hukum alam atau antarabangsa dianggap sebagai penceroboh terhadap masyarakat antarabangsa kerana ia akan memusnahkan segala dasar yang diadakan untuk mewujudkan kebahagiaan dan keamanan dunia.

Grotius juga menegaskan peperangan yang dilakukan terhadap sesebuah negara yang mencabuli hukum antara negara adalah salah dan boleh dihukum. Idea yang diutarakan oleh Grotius adalah baik, tetapi ia disalah guna oleh negara mutlak. Idea Grotius telah dilaksanakan oleh Richelieu dalam sistem pentadbiran Perancis.

Cardinal Duc de Richelieu (1585-1642)

Richelieu ialah seorang paderi besar gereja Katolik dan seorang bangsawan. Beliau menjadi pemimpin Perancis pada waktu negara menghadapi pelbagai dugaan pada abad ke-17 M. Richelieu lebih mengutamakan peranan kuasa sebagai unsur penting dalam amalan tatanegara.

Beliau telah memberikan tumpuan bagi mewujudkan sebuah kerajaan pusat yang kuat di Perancis dengan mengambil langkah menghapuskan sentimen kewilayahan dan pergelutan dalam negara yang mengancam kestabilan politik di Perancis pada abad ke- 17 M. Richelieu juga berpendapat negara Perancis yang kuat akan menjadi lebih berkesan dan berpengaruh di dalam dan luar negeri.

Oleh itu, beliau telah mewujudkan tentera laut yang lengkap dengan kapal-kapal perang dan peralatan baru dan moden. Di samping itu juga, telah menghapuskan kekacauan yang berlaku dalam gereja Katolik dan menolak peranan gereja dalam politik dan kenegaraan.

Pandangan Richelieu terkandung dalam bukunya berjudul “Wasiat Politik” yang mengandungi pandangan beliau tentang keperluan mengekalkan kekuasaan dan kemutlakan negara. Richelieu berpendapat kerajaan pusat yang kuat perlu untuk menghadapi ancaman sekiranya pentadbiran dijalankan oleh ramai pihak. Oleh sebab itulah ketika Richelieu menjadi Ketua Menteri, beliau telah berjaya mewujudkan sistem pemerintahan pusat yang kuat di Perancis.

Richelieu juga menolak pendidikan diberikan kepada rakyat jelata kerana bimbang golongan berpendidikan akan melahirkan masyarakat yang kritis dan akan menyoal dasar kerajaan. Ini akan menjadikan rakyat tidak setia kepada negara. Richelieu juga percaya bahawa pelajaran kesenian dan kesusasteraan harus dikawal oleh kerajaan untuk memajukan kepentingan negara mutlak.

Sistem Pemerintahan Beraja Mutlak di Perancis

Latar Belakang Perancis Abad ke-17 M

Menjelang abad ke-17 M, Perancis muncul sebagai sebuah negara yang terkuat di Eropah menggantikan Sepanyol. Perancis juga muncul sebagai pemimpin dalam seni halus, seni bina, drama, pakaian, kelakuan, pertuturan dan bahasa di Benua Eropah. Perancis memajukan teknik-teknik baru dalam organisasi ketenteraan, kerajaan dan kaedah diplomatik. Sistem pemerintahan beraja mutlak di Perancis boleh dilihat semasa Louis XIV.

Dasar Pemerintahan Beraja Mutlak Perancis di bawah Louis XIV (1643-1715)

Raja Louis XIV ditabalkan sebagai pemerintah Perancis pada tahun 1643 M dan dikenali sebagai “Grand Monarch” yang memerintah Perancis selama 72 tahun. Semasa pemerintahannya, beliau mengukuhkan kedudukan dengan memperkenalkan sistem pentadbiran pusat yang kukuh dan teratur. Hasinya telah wujud keamanan dan kemakmuran dalam negara Perancis.

Selain itu, beliau terlibat secara langsung dalam pelantikan pegawai-pegawai kerajaan. Dengan itu, Raja Louis XIV berjaya mengawal pegawai-pegawai kerajaan dengan bantuan menteri-menteri. Semasa pemerintahannya, baginda mendapat sokongan padu daripada golongan bangsawan, Huguenot dan institusi-institusi kerajaan. Perkembangan ini mengukuhkan kedudukan Raja Louis XIV sebagai pemerintah monarki mutlak di Perancis.

Terdapat beberapa langkah yang diambil oleh Raja Louis XIV untuk mengukuhkan pemerintahannya. Antaranya ialah dasar dalam negara, dasar ekonomi merkantilisme, dasar ketenteraan, dasar agama dan dasar luar negara.

Dasar Dalam Negara

Louis XIV menyusun semula pentadbiran pusat negara kepada empat majlis utama seperti Majlis Negara yang bertanggungjawab menguruskan hal ehwal luar negara, Majlis Despatches menguruskan hal ehwal tempatan kecuali kewangan, Majlis Kewangan pula menguruskan masalah percukaian, tarif, perbelanjaan dan pendapatan; dan Majlis Privy menguruskan pentadbiran keadilan.

Louis XIV juga telah melantik menteri-menteri yang berkebolehan untuk membantunya mentadbir antaranya ialah Colbert (Menteri Kewangan), Le Tellier (Menteri Hal Ehwal Luar), Louvois (Menteri Peperangan) dan Vauban (Menteri Ketenteraan).

Louis XIV juga melantik pegawai yang bertanggungjawab bagi melaksanakan dasar-dasar diraja di pelbagai provinsi Perancis. Penyelia pula ditugaskan untuk menyelia pentadbiran, keadilan, pengutipan cukai dan pentadbiran ketenteraan di peringkat daerah.

Louis XIV percaya sebagai pemerintah mutlak bagi seluruh Eropah, beliau harus hidup bergaya. Oleh itu, beliau telah mendirikan istana besar di Versailles dan di beberapa buah tempat lain. Beliau telah mengambil arkitek-arkitek terkemuka untuk mereka bangunan dan pelukis-pelukis terkemuka mengindahkannya. Raja menetap di Versailles yang dikelilingi oleh istana yang besar. Manakala golongan bangsawan Perancis pula bergantung hidup kepada pencen daripada raja atau daripada kerja-kerja yang bergaji tinggi.

Dalam Perkhidmatan Awam pula, Louis XIV mengambil pegawai-pegawai yang berkebolehan. Kejayaan Louis XIV juga dibantu oleh menteri kewangannya yang berkebolehan, iaitu Jean Baptiste Colbert (1619-1683). Melalui dasar-dasar Colbert, Perancis telah menjadi negara industri dan kuasa militer. Zaman Louis XIV juga zaman keemasan bagi kesusasteraan Perancis, antara tokoh seni yang terkenal ialah Racine dan Moliere.

Dasar Ekonomi Merkantilisme

Louis XIV juga melaksanakan dasar ekonomi merkantilisme untuk memastikan negaranya muncul sebagai negara yang kuat dan agung. Menteri kewangan Louis, Colbert melaksanakan dasar merkantilisme dengan bersungguh-sungguh. Colbert memulakan industri baru, memansuhkan tariff tempatan, tol, mengurangkan kadar bunga ke atas hutang kerajaan, mengawal upah dan harga kebanyakan barangan. Dasar Colbert ini telah meningkatkan pendapatan kerajaan.

Dasar Ketenteraan

Louis bertindak mengawal penuh ke atas angkatan tentera dengan di bantuan oleh Louvois sebagai Menteri Perang. Louvois telah melakukan reformasi ketenteraan. Louis menghapuskan dominasi golongan bangsawan ke atas bidang ketenteraan dan memulakan kawalan langsung ke atas ketenteraan.

Pelantikan pegawai-pegawai tentera dilakukan berasaskan merit dan kerajaan bertanggungjawab dalam merekrut tentera, menyediakan perumahan dan bekalan makanan untuk mereka. Louis XIV menyediakan sepasukan bala tentera yang terdiri daripada 4 000 tentera. Dasar Louis ini telah menjadi tentera Perancis muncul sebagai tentera yang terkuat di Eropah ketika itu.

Dasar Agama

Louis bertindak untuk memaksa golongan bukan Katolik, iaitu golongan Huguenot (Calvinis Perancis) untuk menerima agama Katolik. Edict of Nantes yang ditandatangani pada tahun 1598 yang memberi kebebasan kepada golongan Hugenot untuk menganut agama pilihan mereka. Disamping itu, mereka juga mempunyai peluang yang sama untuk memegang jawatan dalam kerajaan.

Pada tahun 1685 M, Louis XIV bertindak membatalkan Edict of Nantes dan mendapat sokongan rakyat.  Tindakan Louis menyebabkan seramai 200 000 Hugenot meninggalkan Perancis ke England, Holand dan Amerika.

Dasar Luar Negara

Dasar Louis XIV adalah untuk meluaskan wilayah. Oleh itu, semasa pemerintahan Louis XIV wilayah kekuasaan Perancis meluas ke Sungai Rhine dengan menguasai wilayah-wilayah yang diperintah oleh putera-putera Jeiman, negara Spanish Netherlands (Belgium Moden) dan United Province (kerajaan Belanda hari ini).

PENGGAL 1 TEMA 2 SISTEM BERMAHARAJA DI CHINA

Kedudukan dan Gelaran

Dinasti yang memerintah China pada abad ke-19 ialah Dinasti Manchu atau Ching dan mereka menggunakan gelaran Maharaja.

Maharaja menduduki tunggak kerajaan dan merupakan ketua pemerintah yang berkuasa mutlak kepada negara dan tanah rakyatnya. Mereka dianggap sebagai “Son of Heaven” atau “Anak Tuhan dan Syurga (tien)” yang mendapat mandat daripada tuhan untuk memerintah serta mesti dihormati oleh semua lapisan masyarakat. Maharaja bertanggungjawab jika berlaku sebarang malapetaka atau bencana alam seperti banjir, kemarau, gempa bumi dan lain-lain yang menimpa rakyat. Kegagalan baginda menandakan maharaja tersebut telah hilang mandat dan syurga dan rakyat berhak memberontak atau menggulingkan maharaja.

Terdapat beberapa peraturan yang perlu dipatuhi oleh rakyat ketika mengadap maharaja. Mereka perlu “kowtow” didepan maharaja dan negara-negara asing yang ingin menjalinkan hubungan dengan China mestilah dalam konsep “melindungi” dan perlu membayar ufti.

Peranan Maharaja

Politik:

Berkuasa mutlak dalam semua bidang pentadbiran iaitu dari segi eksekutif, lagislatif dan kehakiman. Dan segi hukuman, baginda berkuasa mutlak menjatuhkan hukuman bunuh.

Maharaja mentadbir dengan bantuan pembesar-pembesar peringkat pusat, wilayah dan kampung.

Maharaja adalah wakil Tuhan. Jika berlaku malapetaka di negaranya, maharaja akan dipertanggungjawabkan. Jika keadaan ini membawa kepada berlakunya pemberontakan, ini menunjukkan yang tuhan tidak lagi merestui kedaulatan maharaja tersebut.

Ekonomi

Menguasai semua sumber ekonomi negara terutama dan segi pertanian dan tanah.

Maharaja juga menguasai semua hasil cukai negara.

Maharaja juga terlibat dalam kegiatan-kegiatan perdagangan sama ada dalam atau luar negara. Baginda menaungi perdagangan dengan negara-negara Asia Tenggara dalam bentuk sistem perdagangan ufti.

Menentukan sistem sukatan, ukuran dan timbangan serta kegiatan-kegiatan perdagangan yang dilakukan di pelabuhan.

Sosial

Mempamerkan dirinya sebagai pemimpin intelektual bagi seluruh rakyat. Istana maharaja telah dijadikan sebagai pusat untuk menjalankan Peperiksaan Awam Kerajaan China bagi memilih kakitangan awam menjawat jawatan pentadbiran tertinggi negara.

Menjadi pemimpin agama Buddha yang melindungi Dalai Lama, Taoisme dan Confucius.

Menduduki hierarki teratas dalam susun lapis masyarakat dan merupakan mengetuai adat resam masyarakat China.

Maharaja juga mempunyai alat-alat dan lambang kebesaran seperti lambang naga yang hanya boleh dipakai oleh maharaja dan kerabat diraja.

PENGGAL 1 TEMA 2 KERAJAAN KESATUAN PERANCIS

Pengenalan

Di negara Barat terdapat dua jenis bentuk kerajaan yang diamalkan iaitu negara kesatuan dan negara persekutuan. Pelaksanaan mana-mana bentuk kerajaan ini akan mempengaruhi keharmonian kerajaan pusat dan tempatan di negara masing-masing.

Kerajaan kesatuan merupakan sebuah kerajaan yang memberi kuasa yang luas kepada kerajaan pusat dan menghadkan kuasa kepada kerajaan tempatan (local government). Manakala kerajaan persekutuan pula merupakan sebuah negara yang mengamalkan pembahagian kuasa antara kerajaan pusat dengan kerajaan negeri (kerajaan tempatan).

Bentuk kerajaan kesatuan telah diamalkan di negara Perancis manakala kerajaan persekutuan telah diamalkan di negara Amerika Syarikat.

Kerajaan Kesatuan Di Perancis

Di negara Perancis, kerajaan pusat mempunyai kuasa dalam semua aspek pemerintahan, boleh mengubah sempadan dan kuasa, dan juga boleh membatalkan perundangan yang telah diluluskan oleh peringkat negeri/wilayah. Negara kesatuan Perancis mempunyai beberapa ciri iaitu:

1.     Kerajaan pusat mempunyai kuasa penuh untuk menguruskan seluruh pemerintahan di negara Perancis.

2.     Untuk memudahkan pentadbiran maka kerajaan kesatuan telah membahagikan negara kepada beberapa wilayah atau cawangan dan diberi kuasa untuk mentadbir. Pentadbiran wilayah ini merupakan ejen kerajaan pusat. Walau bagaimanapun kuasa ini boleh ditarik balik oleh kerajaan pusat. Bentuk seperti ini adalah merupakan sistem sentralisasi iaitu pemerintah pusat  memiliki kedaulatan penuh untuk menyelenggara urusan dari pusat ke daerah/wilayah. Pemerintah wilayah hanya melaksana ketetapan pusat.

Terdapat kelebihan jika mengamalkan kerajaan kesatuan iaitu tidak akan berlaku masalah pertindihan kerana sebarang percanggahan antara pengubal dengan pelaksana dasar dapat dielakkan. Hal ini kerana segala keputusan akan dibuat oleh kerajaan pusat dan dengan ini pemerintahan akan dapat dijalankan dengan mudah, teratur dan berkesan.

Namum kerajaan kesatuan juga mempunyai kelemahannya tetapi dengan segera dapat diatasi oleh kerajaan pusat dengan menyesuaikan pentadbiran dengan keperluan semasa.

Kerajaan kesatuan sesuai dilaksanakan bagi sebuah negara seperti Perancis kerana mempunyai keluasan geografinya tidak luas atau besar dan mempunyai jumlah penduduk tidak terlalu ramai. Pengaruh geografi yang tidak begitu luas lebih memudahkan komunikasi dua hala dan sebarang keputusan boleh dilaksanakan secepat mungkin tanpa berlakunya amalan red tape.

Setelah revolusi Perancis berlaku pada tahun 1789, telah banyak berlaku perubahan di Perancis iaitu sistem pemerintahan beraja telah dimansuhkan, sistem feudal dihapuskan, hak istimewa golongan bangsawan telah ditamatkan dan berkembangnya semangat nasionalisme di Perancis.

Setelah sistem pemerintahan beraja dan sistem feudal dihapuskan di Perancis, pada tahun 1790 pentadbiran baru telah dibentuk iaitu negara Perancis telah dibahagikan kepada 83 department (wilayah) dan setiap wilayah dibahagi pula kepada cantons (daerah) dan daerah pula dipecahkan kepada commune.

Pentadbiran department akan diketuai oleh Prefet yang dilantik oleh kerajaan pusat. Prefet bertanggungjwab secara langsung kepada Menteri Dalam Negeri dan berperanan untuk menguruskan perkhidmatan di kawasan tempatan.

Disetiap department telah ditubuhkan sebuah majlis iaitu General Council. Ahli-ahlinya dilantik oleh pemerintah peringkat pusat. Majlis ini merupakan institusi tempatan yang menghubungkan penduduk tempatan dengan kerajaan pusat.

Commune pula berperanan untuk mentadbir kawasan bandar yang diketuai oleh Datuk Bandar (Mayor) sebagai ketua eksekutif. Datuk Bandar pula akan dibantu oleh Majlis Bandaran (Municipal Council). Institusi commune berperanan mengendalikan perkara-perkara yang berkaitan dengan pentadbiran bandar seperti meluluskan permit bangunan, menjaga keselamatan penduduk, dan menguruskan pendaftaran perkahwinan. Datuk Bandar akan menjadi wakil kerajaan pusat di kawasan bandar. Datuk Bandar berperanan untuk menguatkuasakan undang-undang tempatan, mendaftar jurutera awam, menguruskan pekerja dikawasannya dan sebagainya. Walau bagaimanapun segala keputusan yang dibuat oleh Datuk Bandar boleh dipinda, diubah atau dibatalkan oleh kerajaan pusat.

Commune merupakan institusi yang dibentuk bagi memberikan perkhidmatan kepada penduduk tempatan seperti pejabat pendaftaran, mahkamah rendah, jabatan kerja raya, polis tempatan dan sebagainya.

PENGGAL 1 TEMA 2 KERAJAAN PERSEKUTUAN AMERIKA SYARIKAT

Pengenalan

Peta Amerika Syarikat Yang Mengandungi 50 Buah Negeri Pada Tahun 1850-an.

1.     Persekutuan berasal daripada perkataan Greek iaitu foedus yang membawa maksud perjanjian. Persekutuan merupakan gabungan beberapa wilayah atau negeri di bawah satu perlembagaan pusat.

2.     Sistem persekutuan adalah satu sistem pemerintahan yang mengandungi 2 kerajaan iaitu kerajaan pusat dan negeri yang mempunyai bidang kuasa masing-masing dalam perkara tertentu.

3.     Walaupun negeri-negeri ini berada di bawah pemerintahan pusat, negeri-negeri ini diberi kebebasan untuk mengubal undang-undang sendiri berdasarkan kepada adat dan budaya tempatan.

4.     Amerika Syarikat merupakan kerajaan persekutuan yang dibentuk daripada 13 buah negeri yang pernah menjadi koloni Britian, kemudian menjelang akhir abad ke-19 telah menjadi 50 buah negeri. Pusat pemerintahannya terletak di Washington dan Presiden sebagai ketua kerajaan.

PERKEMBANGAN SEJARAH AMERIKA SYARIKAT

1.          Sebelum tertubuhnya kerajaan persekutuan Amerika, orang Eropah berlumba-lumba untuk meneroka dan membuat penempatan di benua Amerika seperti orang Sepanyol, Portugis, Perancis, Belanda dan British.

2.          John Cobat merupakan orang pertama meneroka di Amerika pada tahun 1497, diikuti oleh Sir Humphrey Gilbert (1583) dan Sir Walter Raleigh (1584). Kesemua usaha mereka menemui kegagalan kerana mendapat tentangan kaum peribumi Red Indian dan kawasan tersebut tidak sesuai untuk pertanian.

3.          Pada tahun 1607, Kapt. John Smith membuka koloni di Virginia dan berjaya memajukannya kerana memiliki kubu-kubu pertahanan di Jamestown dan wujudnya hubungan baik dengan puak Red Indian. Ini telah mendorong lebih ramai orang British berhijrah ke Amerika untuk memulakan kehidupan baru ekoran kerajaan Britian mengenakan cukai yang tinggi kepada mereka dan masalah  agama terutama daripada golongan puritan.

4.          Pada tahun 1620, golongan puritan telah mendarat di New Plymounth dan telah mendapat bantuan orang Red Indian untuk menanam jagung. Pada tahun 1621, mereka telah menganjurkan ‟Kenduri Kesyukuran” kerana mendapat hasil jagung yang banyak sebagai tanda berterima kasih kepada tuhan.

5.          Kedatangan orang British semakin bertambah di Amerika dengan membentuk 13 koloni iaitu telah membuka penempatan koloni di Virginia (1607), Massachusetts dan New Hampshire (1630), Maryland (1634), Connecticut dan Rhode Island (1636), Delaware (1638), Carolina Utara (1653), Carolina selatan (1663), New Jersey (1664), New York (1664), Pennsylvania (1681) dan Georgia (1732).

6.          Pada abad ke-18, Britian dan Perancis mempunyai koloni di Amerika Utara. Pada tahun 1756, telah tercetus Perang Tujuh Tahun (1756-1763) antara Britian dengan Perancis di Eropah. Dalam perang ini Perancis telah kalah dan perang ini ditamatkan melalui Perjanjian Paris. Oleh kerana perang ini melibatkan belanja yang besar, Britian mendesak koloni di Amerika membiayai sebahagian perbelanjaan perang tetapi mendapat bantahan penduduk koloni.

7.          Raja George III tidak menghiraukan bantahan ini, sebaliknya memperkenalkan 4 akta bagi mengutip cukai di koloni seperti akta pelayaran, gula, setem dan teh. Penduduk tetap membantah dengan melaungkan slogan ‟tiada cukai tanpa perwakilan” dan ini telah membimbangkan Britian. Britian telah menarik balik kesemua akta kecuali akta teh.

8.          Melalui Akta Teh, hanya SHTI sahaja boleh menjual teh kepada penduduk di koloni-koloni tanpa membayar cukai dan penduduk koloni tidak boleh mengimport teh. Hal ini menimbulkan kemarahan penduduk di koloni. Pada tahun 1773, beberapa orang penduduk koloni menaiki kapal SHTI dan membuang kotak-kotak teh ke laut. Peristiwa ini dikenali sebagai Peristiwa Pembuangan Teh Boston dan ekoran daripada peristiwa ini pelabuhan Boston telah ditutup pada tahun 1774.

9.          Tindakan Britian ini telah menyebabkan penduduk di koloni bangkit memperjuangkan kemerdekaan mereka daripada Britian. Pada Sept. 1774, pemimpin 13 koloni telah bertemu di Philadelphia dan bersetuju menubuhkan sebuah Kongres (Parlimen Bersatu). George Washington telah dilantik sebagai pemimpin tentera koloni-koloni Amerika dan mengisytiharkan perang terhadap Britian pada tahun 1775.

10.       Pertempuran telah berlaku di Lexington pada April 1776. Pada Julai 1776, kongres yang bersidang di Philadelphia telah meluluskan Pengisytiharan Kemerdekaan Amerika yang ditulis oleh Thomas Jefferson. Melalui pengisytiharan ini, 13 koloni telah digabungkan menjadi Amerika Syarikat yang merdeka.

11.       Kekalahan demi kekalahan yang dialami oleh tentera Britian seperti di Saratoge (1777) dan Yorktown (1781). Pada tahun 1783, perang telah ditamatkan melalui Perjanjian Versailles iaitu Britian mengakui kemerdekaan Amerika Syarikat dan menyerahkan kesemua 13 tanah jajahannya.

PENGUBALAN PERLEMBAGAAN AMERIKA SYARIKAT

1.          Pada tahun 1787, perwakilan daripada semua negeri telah bertemu di Philadelphia untuk merangka perlembagaan seperti Benjamin Franklin, George Washington, John Adams, Alexander Hamilton, James Madison dan George Mason.

2.          Di bawah perlembagaan ini:

a.      Sebuah kerajaan persekutuan akan diwujudkan

b.      Kerajaan pusat menguasai perkara-perkara penting seperti dasar luar negeri, pertahanan, cukai dan mata wang.

c.      Hal-hal tempatan terletak di bawah bidang kuasa negeri masing-masing

d.      Pentadbiran kerajaan akan dibahagi kepada eksekutif, perundangan dan kehakiman.

3.          Pilihanraya pertama Amerika Syarikat telah diadakan pada 4 Nov. 1789 dan George Washington telah dilantik menjadi Presiden Amerika Syarikat yang pertama.

4.          George Washington bertindak untuk mewujudkan perpaduan antara negeri-negeri persekutuan dengan dibantu oleh Thomas Jefferson, Henry Knox, Alexander Hamilton dan John Kay. Antara yang dilakukan oleh Washington ialah memperkenalkan sistem cukai yang adil dan seragam antara negeri, menyeragamkan penggunaan mata wang, menubuhkan Bank Nasional pada tahun 1791, dan memindahkan pusat pentadbiran dari Philadelphia ke Washington.

5.          Bangunan Capitol dan White House telah dibina di Washington sebagai lambang perpaduan dan demokrasi rakyat Amerika Syarikat. Kongres pertama telah diadakan di Capitol pada tahun 1800.

6.          Pada tahun 1812, Perang Inggeris-Amerika telah meletus disebabkan tindakan Britian memeriksa semua kapal Amerika yang menuju ke Eropah untuk menggelakkan bekalan sampai ke tangan musuh. Amerika mengumumkan dasar berkecuali dalam Perang Napoleon. Ini telah menyebabkan Britian menahan dan memeriksa kapal-kapal dagang Amerika dan ini telah menjejaskan kegiatan perdagangan Amerika.

7.          Selepas perang tamat muncul kebimbangan Amerika terhadap aktiviti peluasan kuasa Eropah dalam hal ehwal Amerika sehingga munculnya ‟doktrin Monroe” yang menekankan konsep ‟Amerika untuk orang Amerika” pada tahun 1823. Doktrin ini diwujudkan bertujuan untuk menjaga kepentingan negara daripada pencerobohan kuasa luar terutama Eropah. Amerika juga menegaskan bahawa peperangan akan dilancarkan terhadap mana-mana pihak yang melanggar doktrin ini.

8.          Pada abad ke-19, Amerika telah berkembang daripada 13 buah koloni kepada 50 buah negeri melalui 3 cara iaitu pembelian, perjanjian dan peperangan. Menjelang tahun 1850-an, Amerika telah mempunyai sempadan negeri seperti hari ini.

9.          Walau bagaimanapun, Amerika mula menampakkan pepecahan antara negeri-negeri utara dan selatan. Perpecahan ini semakin serius sehingga meletusnya Perang Saudara pada tahun 1861-1865 antara Kesatuan Amerika Syarikat (Negeri-negeri Utara) dengan Gabungan Negeri-Negeri Amerika (Negeri-Negeri Selatan). Perang ini meletus disebabkan oleh masalah hamba abdi, tindakan negeri-negeri selatan menarik diri dari kesatuan Amerika, perbezaan antara negeri-negeri Utara dengan Selatan dan wujudnya perasaan tidak puas hati terhadap undang-undang kerajaan pusat.

10.      Perang ini bermula apabila Fort Sumter telah diserang oleh tentera selatan pada 12 April 1861. Pada Sept. 1862 pula tentera selatan telah mengalami kekalahan di Maryland dan di Gettysburg pada Julai 1863. Selepas perang tamat, Abraham Lincoln telah memberi ucapan termasyhur yang dikenali ‟Ucapan Gettysburg” dan berakhir dengan kata-kata ‟...kerajaan daripada rakyat, oleh rakyat, bagi rakyat tidak akan lenyap dari muka bumi...”.

11.       Perang saudara ini telah banyak memberi kesan seperti lebih ½ juta orang Amerika terkorban, amalan perhambaan dihapuskan di Amerika dan negeri-negeri Utara dan Selatan bersatu semula.

12.       Selepas tamatnya perang, Amerika Syarikat telah membangun sebagai sebuah negara yang bersatu yang terdiri daripada pelbagai bangsa. Amerika juga mengalami perubahan ekonomi yang pesat dalam bidang perindustrian, pertanian dan pengangkutan.

PENGGAL 1 TEMA 2 LANGKAH-LANGKAH CAVOUR UNTUK MENYATUKAN ITALY

Camillo Benso de Cavour (1810-1861) merupakan seorang bangsawan Piedmont yang pernah mengembara dan mempelajari kehidupan politik di Britain dan Perancis. Pada tahun 1847, beliau telah mengasaskan akhbar Risorgimento dan telah dipilih menjadi ahli parlimen kerajaan Piedmont pada tahun 1848.

Beliau merupakan salah seorang yang memainkan peranan penting dalam merancang dan memperkenalkan Perlembagaan 1848 yang mengandungi Dewan Perundangan dan Kabinet. Pada tahun 1850, beliau dilantik menjadi Menteri Pertanian dan Perdagangan dan kemudian telah dilantik sebagai Perdana Menteri Piedmont menggantikan Massimo d’Azeglio pada tahun 1852.

Selepas memegang jawatan Perdana Menteri, beliau mengambil langkah-langkah untuk menyatukan Itali di bawah kepimpinan Piedmont.

Antara langkah yang diambil oleh Cavour dalam usaha menyatukan Itali ialah;

i. Dasar Dalam Negeri Piedmont

Cavour mengambil beberapa langkah untuk mengukuhkan kerajaan Piedmont dalam bidang ekonomi dan politik bagi menghadapi peperangan dengan Austria. Antara langkah-langkah yang diambil oleh Cavour ialah mengadakan pembaharuan dalam bidang pentadbiran, perdagangan dan perindustrian, agama dan komunikasi.

Dalam bidang pentadbiran beliau telah menjalankan reformasi dalam bidang ketenteraan, pentadbiran dan perundangan. Beliau turut melaksanakan pembaharuan dalam bidang perdagangan dan perindustrian dengan mempelopori sistem pertanian secara saintifik, mengadakan perjanjian perdagangan, memperkenalkan industri-industri baru, menggalakkan pelabur dari luar negara melabur di Piedmont dan mendapatkan khidmat nasihat daripada pakar-pakar ekonomi luar negara untuk pembangunan ekonomi Piedmont.

Bidang agama pula, beliau telah menggubal undang-undang Siccardi bagi menghadkan kuasa gereja dalam bidang perundangan pada tahun 1850. Manakala dalam bidang komunikasi pula, beliau berusaha untuk menjadikan Piedmont sebahagian daripada rangkaian antarabangsa dengan menjadikan Genoa sebagai pelabuhan perdagangan yang penting.

ii. Mendapatkan Bantuan Perancis

Penyatuan Itali tidak dapat dilakukan tanpa bantuan daripada negara lain. Oleh itu, Cavour telah  menjalinkan perikatan dengan Perancis dan dalam masa yang sama pemimpin Perancis iaitu Napoleon turut berminat dalam hal ehwal negara Itali.  Tujuan Cavour mengadakan perikatan dengan Perancis adalah untuk mengelakkan kewujudan perikatan antara Austria dan Perancis yang boleh mengancam kedudukan negaranya.

Antara langkah di ambil untuk menjalinkan hubungan rapat antara Piedmont dengan Perancis adalah seperti mengadakan mesyuarat Plombiers pada 20 Julai 1858. Hasil mesyuarat tersebut, Napoleon mencadangkan penubuhan sebuah kerajaan di bawah pemerintahan Victor Enimanuel di utara Itali, sebuah kerajaan ditubuhkan di bahagian tengah dan selatan Itali di bawah pimpinan Paus, Napoleon bersetuju untuk membantu Piedmont sekiranya terlibat dalam peperangan dengan Austria, dan wilayah Nice dan Savoy akan diserahkan kepada Perancis sebagai balasan kepada bantuan yang diberikan.

Bagi merapatkan hubungan, persetujuan telah dicapai untuk menguruskan perkahwinan antara puteri Raja Victor Emmanuel dan anak saudara Napolean III yang berlangsung pada bulan September 1858.

Satu pakatan tentera antara Perancis dan Piedmont telah ditandatangani pada tahun 1859 di mana Perancis akan mempertahankan Piedmont sekiranya diserang oleh Austria, Perancis akan membekalkan 200 000 tentera manakala Piedmont akan menyediakan 100 000 tentera, dan Piedmont akan mendapat Lombardy dan Venetia sekiranya Austria dapat ditewaskan dalam peperangan tersebut.

iii. Penyertaan Piedmont Dalam Perang Crimea

Cavour juga melibatkan Piedmont dalam hal ehwal yang berlaku di luar negara sebagai salah langkah penyatuan Itali. Cavour berpendapat kuasa-kuasa Eropah akan membantu Itali menyelesaikan masalah yang dihadapi oleh negara tersebut jika negara tersebut memainkan peranan aktif dalam hal ehwal antarabangsa.

Pada bulan Disember 1855, Perancis dan Britain menjemput Piedmont untuk menyertai peperangan Crimea. Walaupun kabinet Piedmont menolak idea tersebut, namun Cavour inginkan penyertaan Piedmont dalam peperangan tersebut.

Pada tahun 1856, pasukan tentera Piedmont di bawah pimpinan La Marmora mencapai kejayaan dalam pertempuran di Tchernaya. Kejayaan ini memberi keyakinan kepada kerajaan Piedmont untuk menghadapi peperangan dengan Austria. Perkembangan ini menyebabkan hal ehwal Piedmont telah dibincangkan dalam Persidangan Damai Paris. Malah pemerintah Perancis, iaitu Napoleon turut menunjukkan minatnya terhadap hal ehwal dalam negara Itali.

iv. Pembentukan Persatuan Kebangsaan

Persatuan Nasional (Kebangsaan) ditubuhkan untuk menyatukan kumpulan-kumpulan yang berjuang menyatukan Itali. Persatuan ini menggunakan moto “Kemerdekaan, Perpaduan dan Kebebasan Perlembagaan di bawah pemerintahan Dinasti Savoy.” Persatuan ini dipimpin oleh Pallavincio, La Farina, Garibaldi dan Daniele Manin.

Golongan nasionalis ini sedar bahawa mereka memerlukan satu persatuan atau organisasi bagi menyelaraskan usaha penyatuan Itali. Tokoh-tokoh ini berpendapat Cavour merupakan rakan sekutu yang amat penting dalam usaha untuk menyelaraskan kegiatan pergerakan kebangsaan Itali dan mereka telah mengadakan rundingan sulit dengan Cavour.

Cavour telah mendapatkan bantuan La Farina bagi mendapatkan sokongan rakyat untuk mencetuskan kebangkitan rakyat di wilayah-wilayah utara dan tengah Itali. Beliau mendapatkan kerjasama daripada Garibaldi untuk menubuhkan pasukan tentera sukarela daripada kalangan penduduk Lombardy. Pada masa yang sama, Persatuan Kebangsaan juga telah menubuhkan depot-depot tentera dan mengedarkan risalah-risalah yang menyokong kepimpinan Piedmont.

v. Provokasi Terhadap Austria

Selepas mesyuarat di Plombieres, Cavour membuat perancangan untuk mencetuskan ketegangan antara Piedmont dan Austria dengan mengambil beberapa tindakan yang ternyata bertentangan dengan kepentingan Austria.

Langkah-langkah yang berbentuk provokatif diambil oleh Cavour agar Austria memulakan peperangan ialah memutuskan hubungan diplomatik dengan Vienna pada bulan Februari 1857 setelah Vienna bertindak melucutkan jawatan seorang senator Sardinia daripada kerajaan Lombardy.

Beliau mengarahkan Menteri Kewangan, La Marmora mengumpul dana bagi menghadapi peperangan apabila Austria mula melakukan persediaan untuk melancarkan peperangan terhadap Piedmont pada awal tahun 1859. Tindakan Austria dijadikan alasan oleh Cavour untuk melakukan persediaan untuk menghadapi serangan Austria dan ini telah mendorong Austria untuk memulakan peperangan.

Pada bulan Januari 1859, Raja Victor Emmanuel membuat ucapan yang bersifat provokatif terhadap Austria. Raja Piedmont menyampaikan ucapan tersebut atas nasihat daripada Napoleon. Baginda menyatakan bahawa “ratapan rakyat” dari wilayah Itali yang berada di bawah pemerintahan kuasa asing kedengaran di Piedmont. Ucapan baginda membangkitkan kemarahan Austria terhadap Piedmont.

Covour telah mengadakan hubungan sulit dengan Persatuan Kebangsaan telah menimbulkan kemarahan Austria. Beliau mendapatkan bantuan daripada La Farina untuk mencetuskan kebangkitan di wilayah utara dan tengah Itali, Persatuan Kebangsaan membantu Cavour menubuhkan depot-depot tentera dan persatuan ini juga mengedarkan risalah-risalah menyeru rakyat menyokong kepimpinan Piedmont.

Pada akhir tahun 1858, Austria menguatkuasakan undang­-undang tentera di Lombardy dan Venetia. Ini telah menyebabkan ramai pemimpin­-pemimpin tempatan yang tidak berpuas hati melarikan diri ke Piedmont. Austria meminta untuk ekstradisi mereka telah ditolak oleh Piedmont. Perkembangan ini telah menyebabkan hubungan antara Piedmont dengan Austria menjadi tegang. Ini telah mendorong Piedmont dan Austria memperkukuhkan angkatan tentera masing-masing.

Dalam masa yang sama Perancis, Britain dan Rusia telah mengadakan rundingan bagi mengelakkan peperangan. Pada 19 April 1859, Ketua Menteri Austria iaitu Buol telah memberikan kata dua kepada Cavour untuk mengundurkan tenteranya dalam tempoh tiga hari. Buol memberikan amaran kepada Piedmont bahawa Austria akan melancarkan serangan sekiranya tuntutan tersebut tidak ditunaikan. Tindakan Cavour menolak tuntutan Austria menyebabkan tercetus peperangan.

Tentera Piedmont berjaya menawan Lombardy dengan bantuan dari Perancis. Perancis telah mengadakan rundingan dengan Austria untuk menamatkan peperangan tersebut menerusi Perjanjian Villafranca. Pada 24 Mac 1860, menerusi Perjanjian Turin, pungutan suara diadakan di wilayah-wilayah Parma, Modena, Tuscany dan Romagna.

Hasil daripada pungutan suara tersebut, penduduk di wilayah-wilayah tersebut memilih untuk bersatu di bawah pemerintahan Piedmont. Sebagai balasan kepada bantuan Perancis, wilayah Nice dan Savoy telah disatukan dengan Perancis.